"Final break-through of minority talents in jazz"

MUZIEK - Nederlands jazz vocalisten concours, 11 februari, Odeon, Zwolle,

Vocale jazz hoeft niet meer in het Engels. Op het Nederlandse jazzvocalisteliconcours klonk tussen standards als My Funny Valentine en I’ll Remember April, het Moluks, het Hebreeuws en ook het Fries. Het moet een bevrijdend gevoel zijn voor een zangeres: voor altijd verlost van het gezeur over het verkeerde accent. Love for Sale wordt gewoon ‘Leafde Socht’, als we de Friese zangeres Wietske de Meer kunnen geloven.

Maar hoe fris en lichtvoetig Wietske’s latin-jazz ook was, en hoe vrolijk ook haar barbiepopperige uiterlijk, de jury liet haar de voorrondes niet passeren. Is jazz dan zo'n serieuze zaak?

Wietske de Meer heeft met haar radicale Friese vertalingen een trend gezet, die de uiteindelijke winnares van het concours, de Molukse Brenda Frans, geholpen moet hebben. Zij imponeerde al tijdens de voorrondes niet een Moluks lied, maar overtrof zichzelf in de finale. Dat vond niet alleen de vakjury, Brenda Frans sleepte ook de publieksprijs in de wacht.

Brenda Frans verklankt niet alleen heimwee in een jazzy Kota Ambon, ze kan ook broeierig klinken. Bovendien kwam ook de stevigste swing voor haar rekening. in het aloude Wrap Yourself In Dreams herkende zij feilloos een jaren vijftig jive, daarmee behendig laverend langs de valkuilen van popmuziek en musical. Brenda Frans warme stem volstaat. Ze hoeft niet te worden verstaan om begrepen te worden.

Er klonken ook uitgesproken nieuwe klanken op het jazzvocalistenconcours. Marianne Verbrugge komt oorspronkelijk uit de modern-klassieke hoek, maar richt zich behalve op compositie ook op improvisatie en zang. Verbrugge’s stem kronkelde ongehinderd door een drummer en tussen tegendraadse solisten. Rietblazer Steven Kamperman kreeg van haar alle vrijheid om duetten aan te gaan in de melodieuze, licht experimentele stukken van eigen hand.